ZAGADNIENIA DOCHODU NARODOWEGO I INWESTYCJI CZ. II

Podstawowym źródłem, z którego czerpiemy środki na rozbudowę i umocnienie naszej gospodarki narodowej, jest nasz dochód narodowy. Trzy czwarte naszego dochodu narodowego idzie na spożycie ludności pracującej w formie płac oraz wydatków na potrzeby publiczne: socjalne, zdrowotne, oświatowe, kulturalne, obronne itp. Reszta – około jednej czwartej – stanowi akumulację, którą przeznacza się na cele inwestycyjne oraz na przyrost środków obrotowych, rezerw itp., a więc na cele dalszej rozbudowy całej naszej gospodarki narodowej.

Jeśli przyjąć za 100 sumę globalną dochodu narodowego w każdym roku, poczynając od roku 1950 – to udział akumulacji w dochodzie narodowym kształtował się odpowiednio:

W latach 1950, 1951, 1952 i 1953 – 27,2 proc., 28,1 proc., 26,9 proc., 25,1 proc. Na lata zaś 1954 i 1955 planuje się: 21,2 proc. i 19,8 proc.

Z powyższych danych widać wyraźnie, że wzrost udziału akumulacji oraz nakładów inwestycyjnych był dość silny w pierwszych dwóch latach Planu Sześcioletniego i obniżył się w następnych dwóch latach, tj. w 1952 i 1953 r. W tezach przedstawionych plenum KC zawarta jest nader ważna dla naszej polityki gospodarczej w najbliższych dwóch latach propozycja obniżenia udziału akumulacji w dochodzie narodowym o około 5 punktów w stosunku do globalnej sumy dochodu narodowego, w stosunku zaś do roku 1951, kiedy to poziom udziału akumulacji i inwestycji w dochodzie narodowym był najwyższy – obniżenie udziału akumulacji przekroczy nawet 8 punktów. Oznaczać to będzie – jeśli chodzi o absolutne sumy nakładów inwestycyjnych – utrzymanie tych sum mniej więcej na obecnym poziomie, ponieważ nasz dochód narodowy będzie oczywiście nadal wzrastał.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>